Japonia Zabytki

Cechą charakterystyczną kultury japońskiej jest niespotykany szacunek dla natury. Japończycy, w przeciwieństwie do Europejczyków, nie czują się panami przyrody a jedynie jej częścią; związane jest to z religią shintoistyczną, stąd w Japonii zamiłowanie do przestrzeni, również w architekturze. Inną twórczą siłą, głęboko zakorzenioną w tradycji kultury japońskiej, jest asymetria. Spotykana gdziekolwiek symetria jest odbiciem aspektów kultury chińskiej bądź zachodniej.Kult przyrody najłatwiej odnaleźć w architekturze świątyń i ich otoczeniu. Największym sanktuarium shintoistycznym w Japonii jest świątynia bogini słońca Amaterasu w Ise, powstała w III wieku. Forma świątyń shinto przejęta została z najbardziej cenionego obiektu archaicznej zagrody japońskiej, jakim był spichrz. Została zbudowana z drewna cyprysowego, pokryta korą, zaś całość konstrukcji usytuowaną na palach, wykonano bez użycia gwoździ. Naturalny kolor materiałów idealnie łączy budynek z otaczającą przyrodą, stwarzając wrażenie, jakby budynek ten wyrastał z otaczającego środowiska.

Świątynia w Ise co 20 lat jest przebudowywana na nowo, przy użyciu takich samych materiałów, powtarzając wiernie całą konstrukcję i detale. Tradycja ta utrzymana jest od roku 685.

Wraz z przybyciem do Japonii buddyzmu przyjęte zostają nowe, chińskie wzory operujące osiowością i symetrią układu kompozycyjnego. Nowością było posadowienie budynku na kamiennym cokole czy dach kryty ceramiką.

Pierwsza świątynia buddyjska powstała w Japonii w roku 558 (już nie istnieje). Najcenniejszym zabytkiem z tego okresu jest zespół świątynny Horyuji, wzniesiony w latach 587 – 607 (obecny układ z roku 670 – 708; pożar w 670). Kompleks ten jest uważany za najstarszy zabytek architektury drewnianej, nie tylko w Japonii ale na całym świecie. Jednakże i tu widać japońską inwencję wyrażającą się poprzez asymetryczne rozmieszczenie pagody i Złotego Pawilonu.

Japonia jest krajem wyspiarskim, obejmuje 3922 wyspy różnej wielkości o łącznej powierzchni 377,8 tys. km kwadratowych. Większość obszaru kraju leży na czterech wyspach: Honsiu, Hokkaido, Kiusiu, Sikoku. W ukształtowaniu terenu Japonii dominują góry i wyżyny. Charakterystycznym elementem krajobrazu kraju są zespoły wzniesień typu wulkanicznego zwieńczone stożkami. Ogółem jest 265 wulkanów, w tym czynnych ponad 50. Najwyższy szczyt kraju Fudżi wznosi się na 3776 m n.p.m. Japonia należy do najbardziej sejsmicznych regionów na świecie. Klimat Japonii jest monsunowy, na północy umiarkowany, na południu podzwrotnikowy. W sierpniu i we wrześniu, w czasie zmiany kierunku monsunów, pojawiają się wiatry zwane tajfunami. Rzeki są krótkie, o dużym spadku, z wodospadami. Liczne są tu źródła mineralne, przeważnie gorące, pochodzenia wulkanicznego. Gejzery występują zwłaszcza na wyspie Kiusiu i Hokkaido. Roślinność jest zróżnicowana poczynając od lasów iglastych typu tajgi i lasów liściastych strefy umiarkowanej po lasy podzwrotnikowe.

Dzieje Japonii sięgają kilku tysięcy lat p.n.e. Przez pomost Cieśniny Koreańskiej przenikały tu wpływy Chin, co doprowadziło do rozwoju gospodarki i kultury japońskiej. W VI wieku przeniknął tu buddyzm stając się religią państwową na równi z narodową religią Japończyków – shinto. Ludność Japonii jest niemal jednolita kulturowo i językowo. Stolica Tokio jest największym miastem kraju. Do dużych miast należą: Jokohama, Osaka, Nagoja, Sapporo, Kioto, Kobe, Kawasaki.