Japonia Zabytki

Nara jest stolicą prefektury Nara w regionie Kansai na wyspie Honsiu, niedaleko Kioto. Znajdują się tutaj zabytki wpisane na listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO. Pierwsza stolica Japonii w latach 710-740 oraz 745-784 miasto znane pod nazwą Hejiô-kyôbyło siedzibą dworu cesarskiego i stolicą Japonii. Po przeniesieniu stolicy miasto stało się ważnym ośrodkiem klasztornym, utraciło natomiast znaczenie polityczne.

Park Narodowy Towada-Hachimantai to japoński park narodowy, który został utworzony 1 lutego 1936 r. i obejmuje ochroną obszar położony w północnej części wyspy Honsiu, w regionie Tohoku. Park, którego powierzchnia wynosi 854,09 km² składa się z dwóch oddalonych od siebie o ok. 100 km części. Położona bardziej na północ, pierwsza z nich znajduje się na granicy prefektur Aomori oraz Akita, gdzie ochronie podlega północny fragment Gór Ōu wraz z jeziorem Towada. Natomiast druga z nich położona jest na miedzy oddzielającej prefektury Akita i Iwate, gdzie z kolei znajduje się otoczony wyżej wymienionymi górami płaskowyż Hachimantai.
Zaliczane do najpiękniejszych w kraju kraterowe jezioro Towada jest największą w Japonii kalderą o obwodzie długości 40 km, z której wypływa rzeka Oirase. Nieopodal też znajduje się jar Keiryū, gdzie rwące strumienie wiją się 14 km. Najwyższym wzniesieniem północnej części parku Towada-Hachimantai jest szczyt Hakkoda (Hakkoda-san), osiągający 1585 m n.p.m., a południowej Komaga (Komaga-take), który wznosi się na wysokość 1637 m n.p.m. Podobnie jak w wielu innych częściach Kraju Kwitnącej Wiśni ów górzysty i aktywny wulkanicznie obszar obfituje w wody termalne i wyrosłe na ich bazie uzdrowiska-onseny, w tym najsłynniejszy w okolicy Nyuto Onsen.

Nagoja, Nagoya  jest czwartym co do wielkości miastem w Japonii oraz stolicą prefektury Aichi w regionie Chūbu na wyspie Honsiu. Jest również trzecim co do wielkości portem w Japonii. Leży nad Zatoką Ise.

Początek japońskiej kinematografii dały krótkie obrazy z 1896 przedstawiające teatr kabuki, którego aktorzy i tematyka dominowały przez kolejne 10 lat w setkach im podobnych krótkometrażowych filmach. W latach 20. wyłonili się reżyserzy tacy jak, Mizoguchi Kenji (1898-1956) i Ozu Yasujirō (1903-1963), którzy stworzyli z czasem arcydzieła światowego kina. W 1951 Oscara, a także Złotego Lwa na festiwalu w Wenecji zdobył film Rashomon Kurosawy Akiry (1910-1998), wprowadzając tym samym kinematografię japońską na międzynarodową scenę.

W następnym roku film Życie Oharu Mizoguchiego, opowiadający o upadłej arystokratce z XVII wieku zdobył Srebrnego Lwa. Ów wyczyn powtórzył rok później z filmem Opowieści księżycowe. Do dzisiaj wysoko ceniony jest przejmujący obraz z 1953 Tokijska opowieść w reżyserii Ozu Yasujirō. W 1954 Wrota piekieł w reżyserii Teinosuke Kinugasy (1896-1982) wywalczyły Oscara oraz Złotą Palmę w Cannes, a drugą nagrodę w Wenecji za Siedmiu samurajów zdobył wielki Kurosawa. Natomiast Oscar z 1955 za film Musashi Miyamoto oraz Złoty Lew (1958) za Rykszarza dla Hiroshiego Inagakiego (1905-1980), były ukoronowaniem okresu w którym japoński film święcił największe sukcesy, zaznaczając przy tym trwały ślad w światowej kinematografii. W latach 60., a zwłaszcza 70. dał o sobie znać głęboki kryzys japońskiego kina. Z tego okresu największy rozgłos osiągnął film Oshimy Nagisy pt. Imperium zmysłów (1976). Początek lat 80. przyniósł odrodzenie i kolejne światowe tryumfy: Złote Palmy dla Kurosawy w 1980 za Sobowtóra oraz Shōheiego Imamury (1926-2006) w 1983 za Balladę o Norayamie , który powtórzy ten sam sukces z filmem Węgorz w 1997. W tym samym roku Złotego Lwa wywalczył Kitano Takeshi (1947-) za obraz Hana-bi. W 2002 Złotego Niedźwiedzia otrzymał Hayao Miyazaki (1941-) za film pt. Spirited Away: W krainie bogów. Wciąż niesłabnącą popularnością głównie wśród młodych widzów na całym świecie cieszą się inspirowane przez mangę japońskie filmy animowane – anime.

Lasy pokrywają ponad 60% powierzchni kraju. W kilku miejscach jest to roślinność pierwotna. W całej Japonii rosną lasy bambusowe dostarczające drewna oraz pożywienia (korzenie są jadalne). Podobnie w całym kraju rosną drzewa wiśni sakura oraz śliwy, których wiosenne kwitnienie przyciąga rzesze ludzi na tradycyjne hanami. Z uwagi na rozciągłość południkową na obszarze Japonii można wyróżnić strefy roślinne. Jednocześnie w górach zaznacza się piętrowy układ roślinności. Najdalej na południe, w pobliżu równika, na wyspach Nansei, Ogasawara, Kazan rosną wilgotne lasy równikowe z drzewiastymi paprociami, drzewem kamforowym, palmami i morwami. Na południu kraju, na obszarze o średniej rocznej temperaturze powietrza 13-21°C (Kiusiu, Sikoku), występują wiecznie zielone lasy podzwrotnikowe, w których rosną 2000-letnie cedry japońskie, dęby shii i kashi, jodły momi oraz sosny japońskie. Na Kiusiu lasy podzwrotnikowe rosną do wysokości 1000 m.

Lasy mieszane, z przewagą liściastych, rosną na terenach, gdzie średnia roczna temperatura powietrza wynosi 6-13°C, a więc na Kiusiu powyżej 1000 m, w środkowej części Honsiu między 1500, a 2700 m, a w części północnej na wysokości 1400 m, na Hokkaido lasy mieszane sięgają do 700 m. W lasach tych rosną buki, brzozy, dęby w tym białe, kasztany karłowate, magnolie oraz różne gatunki klonów. Na obszarach ze średnią temperaturą powietrza poniżej 6°C rosną subarktyczne lasy mieszane lub iglaste, ze świerkiem syberyjskim, świerkiem yesso, jodłą sakhalan, jodłą syberyjską oraz jodłą niebieską. Ponad piętrem lasów występują sosna karłowata, krzewy i roślinność alpejska. Azalie, hortensje i irysy kwitną wiosną, a chryzantemy jesienią, wtedy także czerwienieją klony.

Cechą charakterystyczną kultury japońskiej jest niespotykany szacunek dla natury. Japończycy, w przeciwieństwie do Europejczyków, nie czują się panami przyrody a jedynie jej częścią; związane jest to z religią shintoistyczną, stąd w Japonii zamiłowanie do przestrzeni, również w architekturze. Inną twórczą siłą, głęboko zakorzenioną w tradycji kultury japońskiej, jest asymetria. Spotykana gdziekolwiek symetria jest odbiciem aspektów kultury chińskiej bądź zachodniej.Kult przyrody najłatwiej odnaleźć w architekturze świątyń i ich otoczeniu. Największym sanktuarium shintoistycznym w Japonii jest świątynia bogini słońca Amaterasu w Ise, powstała w III wieku. Forma świątyń shinto przejęta została z najbardziej cenionego obiektu archaicznej zagrody japońskiej, jakim był spichrz. Została zbudowana z drewna cyprysowego, pokryta korą, zaś całość konstrukcji usytuowaną na palach, wykonano bez użycia gwoździ. Naturalny kolor materiałów idealnie łączy budynek z otaczającą przyrodą, stwarzając wrażenie, jakby budynek ten wyrastał z otaczającego środowiska.

Świątynia w Ise co 20 lat jest przebudowywana na nowo, przy użyciu takich samych materiałów, powtarzając wiernie całą konstrukcję i detale. Tradycja ta utrzymana jest od roku 685.

Wraz z przybyciem do Japonii buddyzmu przyjęte zostają nowe, chińskie wzory operujące osiowością i symetrią układu kompozycyjnego. Nowością było posadowienie budynku na kamiennym cokole czy dach kryty ceramiką.

Pierwsza świątynia buddyjska powstała w Japonii w roku 558 (już nie istnieje). Najcenniejszym zabytkiem z tego okresu jest zespół świątynny Horyuji, wzniesiony w latach 587 – 607 (obecny układ z roku 670 – 708; pożar w 670). Kompleks ten jest uważany za najstarszy zabytek architektury drewnianej, nie tylko w Japonii ale na całym świecie. Jednakże i tu widać japońską inwencję wyrażającą się poprzez asymetryczne rozmieszczenie pagody i Złotego Pawilonu.

Japonia jest krajem wyspiarskim, obejmuje 3922 wyspy różnej wielkości o łącznej powierzchni 377,8 tys. km kwadratowych. Większość obszaru kraju leży na czterech wyspach: Honsiu, Hokkaido, Kiusiu, Sikoku. W ukształtowaniu terenu Japonii dominują góry i wyżyny. Charakterystycznym elementem krajobrazu kraju są zespoły wzniesień typu wulkanicznego zwieńczone stożkami. Ogółem jest 265 wulkanów, w tym czynnych ponad 50. Najwyższy szczyt kraju Fudżi wznosi się na 3776 m n.p.m. Japonia należy do najbardziej sejsmicznych regionów na świecie. Klimat Japonii jest monsunowy, na północy umiarkowany, na południu podzwrotnikowy. W sierpniu i we wrześniu, w czasie zmiany kierunku monsunów, pojawiają się wiatry zwane tajfunami. Rzeki są krótkie, o dużym spadku, z wodospadami. Liczne są tu źródła mineralne, przeważnie gorące, pochodzenia wulkanicznego. Gejzery występują zwłaszcza na wyspie Kiusiu i Hokkaido. Roślinność jest zróżnicowana poczynając od lasów iglastych typu tajgi i lasów liściastych strefy umiarkowanej po lasy podzwrotnikowe.

Dzieje Japonii sięgają kilku tysięcy lat p.n.e. Przez pomost Cieśniny Koreańskiej przenikały tu wpływy Chin, co doprowadziło do rozwoju gospodarki i kultury japońskiej. W VI wieku przeniknął tu buddyzm stając się religią państwową na równi z narodową religią Japończyków – shinto. Ludność Japonii jest niemal jednolita kulturowo i językowo. Stolica Tokio jest największym miastem kraju. Do dużych miast należą: Jokohama, Osaka, Nagoja, Sapporo, Kioto, Kobe, Kawasaki.