Nara jest stolicą prefektury Nara w regionie Kansai na wyspie Honsiu, niedaleko Kioto. Znajdują się tutaj zabytki wpisane na listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO. Pierwsza stolica Japonii w latach 710-740 oraz 745-784 miasto znane pod nazwą Hejiô-kyôbyło siedzibą dworu cesarskiego i stolicą Japonii. Po przeniesieniu stolicy miasto stało się ważnym ośrodkiem klasztornym, utraciło natomiast znaczenie polityczne.

Park Narodowy Towada-Hachimantai to japoński park narodowy, który został utworzony 1 lutego 1936 r. i obejmuje ochroną obszar położony w północnej części wyspy Honsiu, w regionie Tohoku. Park, którego powierzchnia wynosi 854,09 km² składa się z dwóch oddalonych od siebie o ok. 100 km części. Położona bardziej na północ, pierwsza z nich znajduje się na granicy prefektur Aomori oraz Akita, gdzie ochronie podlega północny fragment Gór Ōu wraz z jeziorem Towada. Natomiast druga z nich położona jest na miedzy oddzielającej prefektury Akita i Iwate, gdzie z kolei znajduje się otoczony wyżej wymienionymi górami płaskowyż Hachimantai.
Zaliczane do najpiękniejszych w kraju kraterowe jezioro Towada jest największą w Japonii kalderą o obwodzie długości 40 km, z której wypływa rzeka Oirase. Nieopodal też znajduje się jar Keiryū, gdzie rwące strumienie wiją się 14 km. Najwyższym wzniesieniem północnej części parku Towada-Hachimantai jest szczyt Hakkoda (Hakkoda-san), osiągający 1585 m n.p.m., a południowej Komaga (Komaga-take), który wznosi się na wysokość 1637 m n.p.m. Podobnie jak w wielu innych częściach Kraju Kwitnącej Wiśni ów górzysty i aktywny wulkanicznie obszar obfituje w wody termalne i wyrosłe na ich bazie uzdrowiska-onseny, w tym najsłynniejszy w okolicy Nyuto Onsen.

Nagoja, Nagoya  jest czwartym co do wielkości miastem w Japonii oraz stolicą prefektury Aichi w regionie Chūbu na wyspie Honsiu. Jest również trzecim co do wielkości portem w Japonii. Leży nad Zatoką Ise.

Początek japońskiej kinematografii dały krótkie obrazy z 1896 przedstawiające teatr kabuki, którego aktorzy i tematyka dominowały przez kolejne 10 lat w setkach im podobnych krótkometrażowych filmach. W latach 20. wyłonili się reżyserzy tacy jak, Mizoguchi Kenji (1898-1956) i Ozu Yasujirō (1903-1963), którzy stworzyli z czasem arcydzieła światowego kina. W 1951 Oscara, a także Złotego Lwa na festiwalu w Wenecji zdobył film Rashomon Kurosawy Akiry (1910-1998), wprowadzając tym samym kinematografię japońską na międzynarodową scenę.

W następnym roku film Życie Oharu Mizoguchiego, opowiadający o upadłej arystokratce z XVII wieku zdobył Srebrnego Lwa. Ów wyczyn powtórzył rok później z filmem Opowieści księżycowe. Do dzisiaj wysoko ceniony jest przejmujący obraz z 1953 Tokijska opowieść w reżyserii Ozu Yasujirō. W 1954 Wrota piekieł w reżyserii Teinosuke Kinugasy (1896-1982) wywalczyły Oscara oraz Złotą Palmę w Cannes, a drugą nagrodę w Wenecji za Siedmiu samurajów zdobył wielki Kurosawa. Natomiast Oscar z 1955 za film Musashi Miyamoto oraz Złoty Lew (1958) za Rykszarza dla Hiroshiego Inagakiego (1905-1980), były ukoronowaniem okresu w którym japoński film święcił największe sukcesy, zaznaczając przy tym trwały ślad w światowej kinematografii. W latach 60., a zwłaszcza 70. dał o sobie znać głęboki kryzys japońskiego kina. Z tego okresu największy rozgłos osiągnął film Oshimy Nagisy pt. Imperium zmysłów (1976). Początek lat 80. przyniósł odrodzenie i kolejne światowe tryumfy: Złote Palmy dla Kurosawy w 1980 za Sobowtóra oraz Shōheiego Imamury (1926-2006) w 1983 za Balladę o Norayamie , który powtórzy ten sam sukces z filmem Węgorz w 1997. W tym samym roku Złotego Lwa wywalczył Kitano Takeshi (1947-) za obraz Hana-bi. W 2002 Złotego Niedźwiedzia otrzymał Hayao Miyazaki (1941-) za film pt. Spirited Away: W krainie bogów. Wciąż niesłabnącą popularnością głównie wśród młodych widzów na całym świecie cieszą się inspirowane przez mangę japońskie filmy animowane – anime.

Lasy pokrywają ponad 60% powierzchni kraju. W kilku miejscach jest to roślinność pierwotna. W całej Japonii rosną lasy bambusowe dostarczające drewna oraz pożywienia (korzenie są jadalne). Podobnie w całym kraju rosną drzewa wiśni sakura oraz śliwy, których wiosenne kwitnienie przyciąga rzesze ludzi na tradycyjne hanami. Z uwagi na rozciągłość południkową na obszarze Japonii można wyróżnić strefy roślinne. Jednocześnie w górach zaznacza się piętrowy układ roślinności. Najdalej na południe, w pobliżu równika, na wyspach Nansei, Ogasawara, Kazan rosną wilgotne lasy równikowe z drzewiastymi paprociami, drzewem kamforowym, palmami i morwami. Na południu kraju, na obszarze o średniej rocznej temperaturze powietrza 13-21°C (Kiusiu, Sikoku), występują wiecznie zielone lasy podzwrotnikowe, w których rosną 2000-letnie cedry japońskie, dęby shii i kashi, jodły momi oraz sosny japońskie. Na Kiusiu lasy podzwrotnikowe rosną do wysokości 1000 m.

Lasy mieszane, z przewagą liściastych, rosną na terenach, gdzie średnia roczna temperatura powietrza wynosi 6-13°C, a więc na Kiusiu powyżej 1000 m, w środkowej części Honsiu między 1500, a 2700 m, a w części północnej na wysokości 1400 m, na Hokkaido lasy mieszane sięgają do 700 m. W lasach tych rosną buki, brzozy, dęby w tym białe, kasztany karłowate, magnolie oraz różne gatunki klonów. Na obszarach ze średnią temperaturą powietrza poniżej 6°C rosną subarktyczne lasy mieszane lub iglaste, ze świerkiem syberyjskim, świerkiem yesso, jodłą sakhalan, jodłą syberyjską oraz jodłą niebieską. Ponad piętrem lasów występują sosna karłowata, krzewy i roślinność alpejska. Azalie, hortensje i irysy kwitną wiosną, a chryzantemy jesienią, wtedy także czerwienieją klony.

Specyfika japońskiej kultury powstała w wyniku izolacji wysp od reszty kontynentu azjatyckiego. Podstawowym źródłem inspiracji była kultura Chin i Korei, ale izolacja sprzyjała rozwojowi tradycjonalizmu i japońskiej estetyki.
Język japoński z pewnością nie należy do najprostszych, ale nie jest aż tak trudno nauczyć się jego wymowy ponieważ nie jest to język tonalny. Nawet przy niewielkim wysiłku można opanować podstawowe zwroty.

Zdecydowanie większy problem jest z japońskim systemem pisma. Jest on jednym z najtrudniejszych na świecie, ponieważ używa się jednoczenie trzech różnych zapisów.
Trzy najważniejsze religie Japonii to sinto, buddyzm i konfucjanizm. Sinto jest najstarszą religią Japonii, która wyrosła z animizmu, wiary w siły natury. Buddyzm – pierwotnie bardziej filozofia niż religia przywędrował tu z Indii poprzez Chiny, a konfucjanizm – kodeks etyczny został przyniesiony z Chin. Te trzy religie nie wykluczają się nawzajem toteż przeniknęły się razem tworząc w Japonii szczególny system wierzeń i etyki.

Początki sztuki japońskiej sięgają IV tysiąclecia p.n.e. a jej cechami charakterystycznymi jest fascynacja naturą oraz tym co efemeryczne (np. w ikebanie).
Od VI w rozwijało się malarstwo buddyjskie, a malarstwo świeckie wyodrębniło się dopiero w VIII w. tworząc głównie na użytek dworu. W XIV w. wprowadzono nową technikę malarstwa tuszowego. Jego przeciwieństwem było dworskie malarstwo dekoracyjne operujące jasnymi barwami. Rzemiosło artystyczne wywodzące się z Japonii wywarło duży wpływ na sztukę europejską.

W VI wieku n.e. wraz z buddyzmem dotarła do Japonii architektura sakralna z Chin i Korei. Według jej wzorców powstały liczne świątynne zespoły buddyjskie. Późniejszy powrót do sinto zaowocował też powrotem do wzorów rodzimego drewnianego budownictwa pałacowego. Od VIII w dużą rolę w sztuce japońskiej dogrywało ogrodnictwo.
Teatr japoński wykształcił dwa tradycyjne rodzaje przedstawień: kabuki, zwykle o treści melodramatycznej, łatwe, ale wywołujące emocje, oraz no – formalny teatr maski. Pokrewna do teatru no jest starożytna muzyka gagaku wykonywana na bębnach oraz japońskich odpowiednikach lutni, cytry, oboju i fletu.

Większość wczesnej literatury japońskiej była stworzona przez kobiety. Wśród wczesnych pisarek na pierwszym miejscu jest stawiana Murasaki Shikibu. Jej najbardziej znany utwór to “Opowieści Genji” opisujący intrygi życia dworskiego. Natomiast najbardziej znanym poetą jest Matsuo Basho, twórca poezji Haiku.

Japonia jest rajem dla smakoszy. Tradycyjna kuchnia to nie tylko sushi, tempura i sukiyaki które są najbardziej znane na świecie. Istnieje szereg mniej znanych sposobów przyrządzania dań. W Japonii istnieją różne rodzaje restauracji specjalizujące się w jednego rodzaju kuchni: w tapanyaki kucharz przyrządza jedzenie na rozgrzanej płycie zaraz obok stolika; robotavaki to wiejskie restauracje specjalizujące się w potrawach z grilla; w nomijaki na wstępie wybiera się samemu kawałki mięsa, owoce morza, warzywa, które następnie przygotowywane są w kuchni; nabemono to samoobsługowe smażalnie, gdzie samemu dobiera się składniki do dania.

Tradycyjnym trunkiem jest sake – mocne wino ryżowe, które może być podawane zarówno na zimno jak i jako grzaniec. Natomiast najbardziej popularnym alkoholem wśród Japończyków jest piwo, dostępne nawet w automatach. Tradycją jest picie zielonej herbaty – bardzo ożywczej i zdrowej, zawierającej witaminę C oraz kofeinę. Picie herbaty nadal jest celebrowane zarówno w restauracjach jak i w większości domów.

W japońskim kalendarzu figuruje niezwykle dużo różnego rodzaju świąt. Najdłuższy jest Złoty Tydzień trwający od 27 kwietna do 6 maja. Od lutego do kwietnia trwa Hanani (Okres Kwitnących Kwiatów), niezwykle romantyczne jest obchodzone 7 lipca Święto Gwiazd (Tanaba Matsuri). W O-bon – święto zmarłych – na rzekach, jeziorach i morzu unoszą się niezliczone lampiony, symbolizujące dusze zmarłych. Z tradycji IX w wywodzi się obchodzone 17 czerwca Kioto Gion Maturami, parada ozdobionych wozów, którą dawniej próbowano przebłagać bogów aby odegnali zarazę od miasta.

Cechą charakterystyczną kultury japońskiej jest niespotykany szacunek dla natury. Japończycy, w przeciwieństwie do Europejczyków, nie czują się panami przyrody a jedynie jej częścią; związane jest to z religią shintoistyczną, stąd w Japonii zamiłowanie do przestrzeni, również w architekturze. Inną twórczą siłą, głęboko zakorzenioną w tradycji kultury japońskiej, jest asymetria. Spotykana gdziekolwiek symetria jest odbiciem aspektów kultury chińskiej bądź zachodniej.Kult przyrody najłatwiej odnaleźć w architekturze świątyń i ich otoczeniu. Największym sanktuarium shintoistycznym w Japonii jest świątynia bogini słońca Amaterasu w Ise, powstała w III wieku. Forma świątyń shinto przejęta została z najbardziej cenionego obiektu archaicznej zagrody japońskiej, jakim był spichrz. Została zbudowana z drewna cyprysowego, pokryta korą, zaś całość konstrukcji usytuowaną na palach, wykonano bez użycia gwoździ. Naturalny kolor materiałów idealnie łączy budynek z otaczającą przyrodą, stwarzając wrażenie, jakby budynek ten wyrastał z otaczającego środowiska.

Świątynia w Ise co 20 lat jest przebudowywana na nowo, przy użyciu takich samych materiałów, powtarzając wiernie całą konstrukcję i detale. Tradycja ta utrzymana jest od roku 685.

Wraz z przybyciem do Japonii buddyzmu przyjęte zostają nowe, chińskie wzory operujące osiowością i symetrią układu kompozycyjnego. Nowością było posadowienie budynku na kamiennym cokole czy dach kryty ceramiką.

Pierwsza świątynia buddyjska powstała w Japonii w roku 558 (już nie istnieje). Najcenniejszym zabytkiem z tego okresu jest zespół świątynny Horyuji, wzniesiony w latach 587 – 607 (obecny układ z roku 670 – 708; pożar w 670). Kompleks ten jest uważany za najstarszy zabytek architektury drewnianej, nie tylko w Japonii ale na całym świecie. Jednakże i tu widać japońską inwencję wyrażającą się poprzez asymetryczne rozmieszczenie pagody i Złotego Pawilonu.

Japonia jest krajem wyspiarskim, obejmuje 3922 wyspy różnej wielkości o łącznej powierzchni 377,8 tys. km kwadratowych. Większość obszaru kraju leży na czterech wyspach: Honsiu, Hokkaido, Kiusiu, Sikoku. W ukształtowaniu terenu Japonii dominują góry i wyżyny. Charakterystycznym elementem krajobrazu kraju są zespoły wzniesień typu wulkanicznego zwieńczone stożkami. Ogółem jest 265 wulkanów, w tym czynnych ponad 50. Najwyższy szczyt kraju Fudżi wznosi się na 3776 m n.p.m. Japonia należy do najbardziej sejsmicznych regionów na świecie. Klimat Japonii jest monsunowy, na północy umiarkowany, na południu podzwrotnikowy. W sierpniu i we wrześniu, w czasie zmiany kierunku monsunów, pojawiają się wiatry zwane tajfunami. Rzeki są krótkie, o dużym spadku, z wodospadami. Liczne są tu źródła mineralne, przeważnie gorące, pochodzenia wulkanicznego. Gejzery występują zwłaszcza na wyspie Kiusiu i Hokkaido. Roślinność jest zróżnicowana poczynając od lasów iglastych typu tajgi i lasów liściastych strefy umiarkowanej po lasy podzwrotnikowe.

Dzieje Japonii sięgają kilku tysięcy lat p.n.e. Przez pomost Cieśniny Koreańskiej przenikały tu wpływy Chin, co doprowadziło do rozwoju gospodarki i kultury japońskiej. W VI wieku przeniknął tu buddyzm stając się religią państwową na równi z narodową religią Japończyków – shinto. Ludność Japonii jest niemal jednolita kulturowo i językowo. Stolica Tokio jest największym miastem kraju. Do dużych miast należą: Jokohama, Osaka, Nagoja, Sapporo, Kioto, Kobe, Kawasaki.